Sevgili Çocuklarım,
Bana gelin, ey küçük çocuklarım ve sizi insan avcıları yapacağım. Tıpkı Petrus'u ve çoğu balıkçı olan havarileri, onları Kendime getirmek ve Kurtarıcıları Tanrı'yı tanımalarını sağlamak için insan avcılarına dönüştürdüğüm gibi, Ben de Sizin kelamımı, Müjdemi diğer insanlara ulaştırmak için sizi, çocuklarım, kullanıyorum. Benim sözlerimi okuyorsunuz ve mutlusunuz; çünkü Ben Tanrıyım ve Tanrı her zaman her bir çocuğuna sunacak çok şeye sahiptir. O, Kendisini dinleyen, O'na dua eden ve gerçek Hristiyanlar olarak yaşamayı arzulayan herkese tövbe lütuflarını, kutsanma lütuflarını ve kemale erme lütuflarını bahşeder.
İki bin yıl boyunca Kilise dünya çapında büyük büyüme, tövbe ve müjdeleme anları yaşadı; ancak genişlemesini zayıflatan bölünmeler, ayrılıklar ve hatalar da oldu. İlk yüzyılların sapkınlıkları (1) vardı; 11. yüzyılda, İnanç Bildirisi'nin farklı bir yorumu nedeniyle Petrus'un halefinin otoritesini tanımayı reddeden Ortodoksların önemli bölünmesi yaşandı. 16. yüzyılda, krallığını Anglikanizm'e sürükleyen İngiltere Kralı VIII. Henry'nin gururu ve şehveti vardı; pek çok saf ve asi insanı sayısız Protestan mezhebine sürükleyen Luther ve Calvin'in isyanı vardı. Kutsal Katolik ve Apostolik Kilise içinde, Tanrı'nın yardımıyla Petrus'un halefleri tarafından yönetilen birçok ayaklanma yaşandı.
Trent Konsili (1545–1563), büyük bir Katolik konsolidasyonu sağladı ve Kilise'deki disiplini yeniden tesis etti. Kutsal Kilise; sızmış siyasi partiler veya ideolojik hareketler (özgür düşünce, liberalizm, modernizm...) tarafından körüklenen zulümlere maruz kalmaya devam etti; 19. ve 20. yüzyıl papaları bunlara karşı seslerini yükselterek onları kınadılar.
Kutsal Papa XI. Pius IX'un "Günümüzün Temel Hatalarının Özeti" (Syllabus of the Principal Errors of the Present Time) ve “Quanta Cura” adlı ensiklikleri vardı,
Masonluk tarikatı üzerine XIII. Leo XIII'un büyük ensikliki “Humanum Genus” vardı,
Aziz X. Pius'un tüm sapkınlıkların sentezi olarak görülebileceğini söylediği modernizmi kınadığı “Pascendi Dominici Gregis” vardı.
XI. Pius XI'un ekümenizmi kınayan “Mortalium Animos” adlı eseri vardı,
XII. Pius XII'un yeni teolojiye karşı yazdığı “Humani Generis” ve daha birçok ensiklik, kararname, vaaz ve açıklama vardı.
Ardından Papa Xxxiii John tarafından 'Kilise'yi dünyaya açmak için çağrılan İkinci Vatikan Konsili geldi ve dünya içeriye akın etti; oysa Ben elçilerime şöyle demiştim: “Eğer dünyadan olsaydınız, dünya kendininkini severdi; fakat Benim seçimim sizi dünyadan ayırdığı için dünyadan değilsiniz, bu yüzden dünya sizden nefret ediyor.” (Yhn 15:19). Bazıları Pius XII tarafından resmen kınanmış olan ve en tanınmış isimleri Peder Henri de Lubac, Peder Karl Rahner, filozof Maurice Blondel, Peder Teilhard de Chardin, Peder Hans Urs von Balthasar ve Peder Yves Congar olan yeni teolojinin yeni modernistlerinin Konsil üzerinde önemli bir etkisi oldu. Değişim o kadar büyüktü ki, Konsil moderatörü Kardinal Suenens (1904–1996) memnuniyetle şöyle beyan etti: “İkinci Vatikan Konsili, Kilise içindeki 1789'dur.”
Bu felaketle sonuçlanan konsilin ardından Katolik litürjisinde ve sakramentlerinde köklü değişiklikler yapıldı ve bunlar Protestan pastörler için kabul edilebilir hale getirildi. Sonra, kendilerine dayatılan modernist hareketi aktif veya pasif olarak takip eden çok sayıdaki Hristiyan ile Geleneği —yani elçilerden devralınan iki bin yıllık dini— korumak isteyenler arasında bir bölünme yaşandı.
Modernist düşünce resmi Katolik dini ilan edildi ve bunu dini uygulamalarda ciddi bir gerileme izledi.
Kiliseler boşaldı, dini çağrılar sayısı hızla düştü, manastırlar ve rahibe konakları satıldı, rahiplerin sayısı büyük ölçüde azaldı ve vaat edilen “yeni rüzgar”, Katolik canlılığının yoksullaşmasıyla ve 19. yüzyıl ile 20. yüzyılın ilk yarısında hâlâ gelişmekte olan “misyonların” sona ermesiyle sonuçlandı. Somut bir örnek vermek gerekirse:
1950 yılında Fransa'da takdis edilenlerin sayısı 1.000 iken, 2025 yılında bu sayı 90 idi — yani %91'lik sarsıcı bir düşüş. Daha az dini uygulama daha az inanç, dolayısıyla daha az çağrı demektir. “Her iyi ağaç iyi meyve verir, kötü ağaç ise kötü meyve verir. İyi bir ağaç kötü meyve veremez, kötü bir ağaç da iyi meyve veremez. İyi meyve vermeyen her ağaç kesilir ve ateşe atılır. Böylece onları meyvelerinden tanıyacaksınız” (Mt 7:17–20).
Daha dünyevi bir ifadeyle, sizi 1970'ten bir şarkıya yönlendiriyorum: “Gerçeği söyledi; infaz edilmeli.” Böylece zamanla, sözde doğru versiyona —dini açıdan doğru olan, siyasi açıdan doğru olan, yani farklı hassasiyetleri mümkün olduğunca az incitecek şekilde tasarlanmış dile— karşı çıkan herkesin sessiz kalması istenecektir ki gerçek, hatayı şoke etmesin.
Kilise liderlerinin Protestanları bu şekilde davet edip veya kabul edip Katolik geleneğine sadık kalan Katolikleri böyle dışlaması bundandır. Bir papa resmi bir ziyarette Kur'an'ı böyle öpecek ya da alnında Shiva inananları arasında bir tanınma işareti olan Tilakor Tika adlı kırmızı lekeyi taşıyacaktır;
bu eylemler nezaket göstergesi olarak kabul ediliyordu, ancak yeryüzündeki zamanım boyunca iblisin işaretini nazikçe üzerimde taşımayı ben kabul eder miydim? Çünkü pagan tanrılarının gerçek ve tehlikeli birer iblis olduğu çok sık unutuluyor.
Çocuklarım, size seslenen Rab olarak sizi Kendime çağırıyorum. Size ihtiyacım var; sadakatinize, Hakikat'e olan sevginize ihtiyacım var, çünkü Yol, Hakikat ve Yaşam Ben'im. Kutsal Ruh'um, gelinim olan Kutsal Kilise'ye yüzyıllar boyunca rehberlik ediyor, ancak o yirmi yüzyıl boyunca Gelenek'i sürdürmenin yanlış bir yol olduğu düşünülecek kadar yanılmış olabilir mi? Ona ilahi yardım vaat ettiğimde, ona ayartılmanın yokluğunu değil, ayartmaları alt etmek için gereken ilahi yardımı vaat ettim. Bu yüzden, onun ayartmalarını yenmesi ve sadık kalması ya da eğer saparsa her zaman öğrettiği, inandığı ve savunduğu şeye geri dönmesi için dua edin.
En sevgili Çocuklarım, Ben değişmem ve asla değişmeyeceğim. Hatayı reddedecek ve Hakikat'i savunacağım; Ben Tanrı'yım ve insanlığı güzelliği, kutsallığı ve sevgisi için yarattım. Benim gibi olun ve Benim suretimde olun: dürüst, adil ve Göklerdeki Babam olan Tanrı'nın, Üçlü Tanrı'nın, Ebedi Tanrı'nın haklarını savunmada her zaman aktif olun.
Sizi seviyorum; sizi bekliyorum.
Baba, Oğul ve Kutsal Ruh adına sizi kutsuyorum †. Öyle olsun.
Efendiniz ve Rabbiniz, Tanrınız
(1) Pelagianizm, Manihizm, Gnostisizm, Ariyanizm vb...
Kaynak: ➥ SrBeghe.blog