فرزندان عزیزم، مریم بتول، مادر همه ملتها، مادر خدا، مادر کلیسا، ملکه فرشتگان، یاور گناهکاران و مادر مهربان تمام فرزندان زمین — بنگرید فرزندان، او حتی امروز نیز نزد شما میآید تا شما را دوست بدارد و برکت دهد.
فرزندان من، مردمان زمین، بنگرید، من قلب مادرم را برای شما آوردهام! درد میکند، بسیار درد میکند — دیگر تاب تحمل ندارد! به آن نزدیک بمانید؛ زیباترین و مقدسترین چیزهایی را که خدای پدر آسمانی در درون شما قرار داده است، به این قلب مادر منتقل کنید؛ گواهی بر این اندوه بزرگ باشید.
جنگ، فرزندان، جنگ! این همه انفجار بمب، این همه آوار، این همه کودکانی که پیش از موعد خود از پای درآمدهاند — و قدرتمندان نادان به اینها اهمیتی نمیدهند. آنها دیگر ارباب ذهن خود نیستند؛ آنها قلبهایشان را از خدای پدر روی برگرداندهاند؛ آنها به سوی شر شتافتهاند و مکانی امن، ملایم و پدری را پشت سر گذاشتهاند. چقدر نادان هستند!
آنچه آنها برای پول و قدرت قادر به انجامش هستند — آنها نمیفهمند که وقتی زمان فرا برسد و به خانه پدر بازگردند، روحشان برهنه خواهد بود، هیچ جیبی نخواهد داشت و باید حساب پس بدهند — اما چنین نخواهند کرد. نه، نه، فرزندان من، آنها سر خود را در برابر خدای پدر آسمانی پایین خواهند انداخت؛ آنها هرگز این کلمات را بر زبان نخواهند آورد: «توبه کردم! پدر، روح پلید مرا بپذیر و آن را همچون خودت قرار ده!»
نه، آنها چنین نخواهند کرد، اما خدای پدر — بزرگ و مهربان، غمگین و محزون — قلمرو عظیم به نام قلب خدا را به روی آنها خواهد گشود تا بتوانند برای ابدیت زندگی کنند!
ستایش بر پدر، پسر و روحالقدس.
فرزندان، مادر مریم همه شما را دیده و از اعماق قلب خود همه شما را دوست داشته است.
من شما را متبرک میکنم.
دعا کنید، دعا کنید، دعا کنید!
بانوی ما با ردایی سفید و شنلی آسمانی پوشیده بود؛ او تاجی از دوازده ستاره بر سر داشت و دود سیاه زیر پاهایش بود.