بانوی ما کاملاً سیاه پوشیده بود؛ او تاج دوازده ستاره را بر سر نداشت. سرش پایین بود و چادرش که از دو طرف فرو افتاده بود، تقریباً صورتش را پوشانده بود. دستهایش روی سینهاش ضربدری قرار داشت؛ او درد میکشید و گفت: «بنگرید ای فرزندان، ای مردمان زمین، این مادر شماست که به خاطر تمام خشونتها و تجاوزهایی که در این زمین رخ میدهد رنج میبرد. اجازه ندهید مادرتان اینگونه رنج بکشد! نگاه من شما را برکت میدهد و همراه شما تا نزد خداوند خواهد بود!»
ستایش بر پدر، پسر و روحالقدس.
زیر پاهای او تاریکی بود