Son gün, Son Yargı'da Oğul Allah'ın sağ elindeki ve sol elindeki kişiler görülecektir. Adil Hakim olarak geldiğinde demek istiyorum: Kardeşlerinizin ihtiyaçlarına kalplerinizi kapattığınız gibi, ben de size Krallığın kapılarını kapatacağım. En küçüklerden biri için yapmadıklarınızı Benim için yaptığınızda daha büyük bir suçunuz var çünkü Beni, İncili ve Yasa'yı biliyordunuz. Sizinle birlikte adalet dışında yaşayanlar gidin; kardeşimin beni andırdığı kişi, ama siz hipokrit maskenin altında Benim gibi görünmüyorsunuz, sevgi olmadan, ki bu doğamdır. Sevginin benzerliği burada yatmaktadır: ilkdoğanların arasında mükemmel aşk. Bu aşk kardeşler için Hristos'a ve imana en mümkün olan şekilde mükemmelleştirildi. Aşkta yaşamayan ve sevgi işleri yapmayan kimse, ölüme kadar kardeşlerini seven Hristos'un kardeşi değildir — dolayısıyla onun mirasçısı da değil.
Çağrılana kulağa kapalı kalmadılar ve onu izlemekten yorulmadılar; aksine, onları takip etmek için kahramanlıkla gitti ve gidiyor.
Rabbi sevgisi onların için bir dizi deneme ve acıdan ibaretse bile umutsuzluğa düştüler değil. Tanrı'nın insanlar veya olayların onları izlemesine izin vermesi nedeniyle daha az sevildiğini düşünmediler ya da düşünmüyorlar; aksine, kendileri çağırdığını bilen O'nun aşkını ve merhametini biliyorlar; en acı saatlerde bile Onu Baba ve Kardeş olarak hissediyorlar; Hristos'a güvenerek, onu kesinlikle inanıyorsalar, Cennete doğru yolculuklarını tamamlıyorlar, oradan çağrı geldi.
Bu kuraldan kimse ayrılmazsa, Tanrı onları çağırmış olduğu şan durumunda kalmak istiyorsa. İnsanı doğumundan Mary'den olan Jesus — hediyelerle dolu ve Baba tarafından sevilen bir şekilde — aldığı hediyeleri adaletle kullanarak sadık bir yöneticiydi ve enerjikti, tüm erkekler masum ve lütufla dolu kalmış olsaydı da böyle olurdu— (Jesus ve Mary) etin bozulmasını bilmiyorlardı, ama lutfun gülünçsüzce ruh ile birleşmesi yoluyla sonsuz Krallığa giriyorlar, tam şanlanmaya.
Mesajın yorumu:
Jesus bizi her biri için iki yargılama karşısında uyarıyor: ölümden hemen sonra bir özel yargılama ve zamanın sonunda tüm insanları yargılayacak şekilde kendisi dönene kadar evrensel bir yargılama.
Eğer yaşamımız boyunca ihtiyacı olan kardeşlerimize yardım etmezsek, Tanrı'nın Krallığı'na girmeye layık görülmeyiz.
Yargılama o halde sevgi üzerine kurulacaktır, çünkü Tanrı kendisi de aşk; bu doğasıdır.
Kalbinde sevgiyi taşıyan kimse Tanrı'ya benzer; sevgi işleri yapan kimse onun kardeşidir; ve sevgi içinde yaşayan kimse, bizim için Jesus'in yaptığı gibi diğerler için hayatını vermeye de yeteneklidir.
İsa’nın ölümünden sonra ve Kutsal Ruh’u (Pentekost) aldıktan sonra ilk havariler üç faaliyet başladı: tüm milletlere İncil'i ilan ettiler, ihtiyacını olanlara yardımcı oldular (diaconía), ve misyonerdiler. Hristos’un adına her türlü sınavı kaldırdılar: hapishane, kamçılamalar, dövülmeler, Kudüs’ten sürgünler, utanç… ama onları kahramanlıkla atladılar, çünkü İsa’yı tanımışlardı; O’nun Tanrı'nın Oğlu olduğunu anlayıp “gorduklarını ve işittiklerini söylememek” imkanını bulamadılar. Bu mesajda bize, aynı kaderin bizi beklediğini söylüyor, yeni havarilerimiz. Hiçbir şey Onun aşkına şüphe etmemizi sağlayamaz, hatta hayatımız bizden en zor sınavları alıyor ve herkes tarafından terk edildiğimize inanıyorsak bile. Güvenle yolculuğumuzla devam etmeliyiz ki bize giden Cennet Vatanımıza ulaşsın; oradan geldiğimiz yer ve kalbimizin geri dönmek istediği yerdir.
İsa mesajı, hem O hem de en sevgili Anası hiçbir zaman günahların etkilerini (etkinin bozulması) yaşamadığını hatırlatarak sona erdiriyor; çünkü masum kaldılar ve lütufla doluydular (Tanrı Baba'nın dostluğu), eğer biz de saf kalmış olsaydık, aynı kader bizi beklemişti.
Bu mükemmel teoloji dersiyle İsa, bu Kutsal Çarşamba döneminin üç temel taşından birini özetleyerek vurguluyor: zekât. En ihtiyacı olanlara yardım etmeye adanmış olalım; kimselere yardımcı olmaktan (maddi veya ruhani) kaçınmayalım.
Kaynak: ➥ LaReginaDelRosario.org