Bu sabah, yoğun acılarla geçen bir gecenin ardından uyandım. Bunu Kutsal Ruhlar ve insanların ruhlarının kurtulmasına yardımcı olmak için dünya adına sundum.
Aniden, yanlarında üç Kutsal Melek ile birlikte Mübarek Anne ve Bebek İsa göründüler. Bebek İsa yaklaşık iki ila üç aylık görünüyordu.
Kutlu Anne, Bebek İsa'yı nazikçe kucağıma verdi ve şöyle dedi: “Oğlumu bir yastığa koyduğundan ve rahat ettiğinden emin ol.”
Rab Rabbimiz İsa, tek parça pijama giymiş haliyle çok tatlı görünüyordu. Mübarek Anne O'nu bana teslim ettikten sonra artık O'nu göremedim.
Gülümsedi ve şöyle dedi: "Sana neden geldiğimi biliyor musun? Pijamalarımı değiştirmeni istiyorum. Beni yukarı kaldırman gerekiyor."
"Konuşuyorsun ama çok küçüksün!" dedim.
O da şöyle cevap verdi: "Ben konuşurum. İstediğim her şeyi yapabilirim ve seni kutsuyorum."
"Ve bezimi de değiştirmen gerekiyor," dedi.
Rabbimizin bir beze ihtiyaç duymasına şaşırmıştım.
Yanında iki yastık vardı. "İki yastık senin için çok yüksek. Onu alçaltacağım," dedim.
Meleklere, "Bana iki bez ve bir yıkama bezi verebilir misiniz?" diye sordum. Küçük pijama zaten oradaydı.
Pijamasını başından çıkarmaya çalıştım ama başaramadım.
"Bana karşı biraz sabırlı olmalısın çünkü biraz yavaşım," dedim.
"Sana yardım edeceğim," dedi.
Pijamalarının omuzlarında küçük düğmeler vardı. Aniden pijamalar omuzlarından açıldı. Rabbimiz küçük ellerini kaldırdı ve ben de O'na kışlık başka bir pijama giydirebildim.
Şaşkınlıkla Bebek İsa'nın üzerini açtığımda, Kendisini ıslattığını gördüm. Hafifçe gülmeye başladım, Rabbimiz de benimle birlikte güldü.
“Bak, bütün pijamanı ıslatmışsın!” dedim.
O da, “Bana giydirebileceğin başka bir tane daha var,” dedi.
Bebek İsa, tıpkı diğer tüm bebekler gibi kıkırdayıp gülüyordu.
O'na çizgili örgü bir pijama giydirdikten sonra, “Sana bak — ne kadar da güzelsin,” dedim.
Aniden sağ yanağından bir damla yaş süzüldü.
Nazikçe sordum: “Neden ağlıyorsun? Tertemizsin, çok güzelsin, ben Seni seviyorum ve herkes Seni seviyor. Neden ağlıyorsun?”
“Çünkü kimse Beni istemiyor,” diye cevap verdi.
Rabbimizin yüzünden yaşlar süzülüyordu.
Rab İsa'yı nazikçe kaldırdım ve O'nu sakinleştirmek için okşadım.
Birdenbire Mübarek Anne geldi ve şöyle dedi: “Oğlumun dünya için nasıl ağladığını gördün mü? Kimse O'nu istemiyor.”
“Mübarek Anne, O'nu seven çok insan var,” dedim.
O ise şöyle dedi: “Yeterince insan yok. Dünya Tanrı'yı tamamen reddediyor. Artık Tanrı'yı istemiyorlar. Tövbe edip Oğluma gelmektense, günahta, yalanlarda ve çirkinlikte yaşamayı tercih ederler. O çok kırgın.”
Sonra Bebek İsa'yı nazikçe Mübarek Anne'ye geri verdim.
Şöyle dedi: “Gördün mü, O'na yeni bir giysi giydirdin ve bu, O'nu teselli ettiğini temsil eder.”
Rabbimizi giydirmek ve O'nu tutmak, O'nun için çektiğim acılardan doğan iyi meyveleri temsil ediyor. Acıdan ve kederden uzaklaşıp güzel bir teselli alıyorum.
RabC'imize sunduğumuz tüm dualarımız ve çektiğimiz acılar O'nu teselli eder.
Kaynak: ➥ valentina-sydneyseer.com.au