Ako ang inyong Guro at Panginoon, at gaya ng tinawag nila Ako na Guro ng mga apostol Ko, ako rin — at ako din kayo! Ako ay inyong Guro, pero ako rin ang pinakamalaking Mahal ko sa lahat ng tao, maliban pa man sa pinaka-wildest imagination. Ang Pag-ibig ni Dios ay walang hangganan, kaya siya'y nakapagpatawid sa pinakatindi na pagdurusa nang walang reklamo, walang resistensiya — hindi pa rin isang reflexive one — na hindi maunawaan ng anumang nilalang.
Ang katawan ay bumalik sa harap ng malaking pagdurusa; ang katawan ay hindi makakaya kundi umiyak; ito ay isang walang-kontrol na reflex. Pero ang aking Pag-ibig ay ganito, siya'y nakontrol lahat. Siya'y mahal nang higit sa anumang sukat, at, posesyon niya, ng Pag-ibig, ng Dios na siya'y Pag-ibig, ako'y tinanggap ko ang lahat, pinagkalooban ko ang lahat, dahil ang isa at sila na nagdulot sa akin ng pagdurusa ay rin din ang kanila para kay God, ang mga taong mahal ko at para sa kanila aking inihandog ako. Ang mga Romano na sinampayan at pinugutan ako ay hindi nakaalam nito; ginawa nilang ito sa utos, at may puso'y nakapirmeng mula sa matagal nang praktis, sila'y walang awa; ang trabaho nila lang iyon, kaya wala silang nararamdaman o pag-ibig.
Tinanggap ko ang kanilang kahindutan at kawalan ng kamalayan para sa kanila at lahat ng mga tao ng lahat ng panahon, bawat isa nang personal, mahalin sila isang-isahan, mula sa una hanggang huli, dala-dala ko sila lahat at indibidwal sa aking diyos na Pag-ibig. Ang paglulubog na ito ay nagpuno ng aking Puso nang sobra-sobra, at ito'y isa pang pagdurusa na inihain sa aking Banal na Puso, na nakapagpatawid na rin.
Totoo nga, mayroon akong mga oras ng paghihirap, pero ito ay higit pa dahil sa sobra ng Pag-ibig, pinagbubukang-buka ko ang blaspemya at pananakit na ginawa ng Aking mga nilikha, kaysa sa hindi maipapawalang-bisa kong paghihirap. Ang aking pisikal na sakripisyo ay buo, at higit pa rito ang moral na sakripisyo ko. Iniinsulto ako, tinanggihan, inilagay sa kabaong, pati na rin binaboy ng mga taong nagdeklara sa kanila bilang aking kaaway nang walang dahilan at dahil lamang sa purong masama, samantalang ako ay tunay na lang ang kanilang Kaibigan — isang bagay na hindi nilalaman, hinahayaan, o pinag-iisip.
At ako'y namamatay para sa kanila, nagbigay ako ng sarili ko para sa kanila, inialay ko ang aking sarili nang buo, malayaan, pati na rin palaganap, subalit walang anumang ginawa kong bagay ay nakakilala sila. Ang pagiging matigas-ulo ay nagpigil sa kanila mula sa kagandahang-loob; ang demonyong pinaniniwalaan nila tungkol sa aking pagsasama-samang-laban sa kanila, at ako'y dapat na alisin sa pamamagitan ng mga paghihirap na hindi ko makakabawi.
Subalit hindi nilaman ang Diyos nila; maling pinaniniwalaan Nya, at kanilang pagkatalo ay rin naman ang kanilang buhay hadlang kundi sila'y magsisimulang muling isipin ang mga mali nitong paniniwala at sarili nilang kasinungalingan. Subalit hindi ito naging ganito, at hanggang ngayon, sinusundan ko pa rin ng kanilang galit at pagkabigat, hanggang sa matalo sila ng Aking Pag-ibig na walang katiwalian, at ang mga anak nilang magiging nakikita ng diwinaluv na hindi nagpapalitan ng sarili Nya, sapagkat perpektong Pag-ibig ay hindi makakagawa pa.
Ang pag-ibig ay palaging nagwawagi: “Kaya’t pinakataas ng Diyos siya at binigyan Siya ng pangalan na higit sa lahat ng mga pangalan, upang sa pangalang JESUS, ang bawat tuhod ay magpapaunlad, sa langit, lupa, at ilalim ng lupa, at ang bawat dila ay makikilala si Jesus bilang PANGINOON, para sa kagalingan ni Dios na Ama” (Phil 2:9–11).
At ako, si Panginoong Hesus, na kanila ay pinako, aking dadalhin sila sa Aking Banal na Puso, at sa mga nagbabago ng isipan, sasabihin ko: “Pumunta kayo, o inyong binigyan ng biyang ni Ama Ko; pumunta kayo sa akin na palaging inibig ninyo kahit ang kagandahang-loob at pagkagalit; pumunta kayo, ikaw ay ako, palagi ka na aking sarili, sapagkat walang higit ng Aking Puso; ito ay naghihintay sa iyo, at ngayon ka na rito, bumalik at palaging tanyag.”
Mga anak ko, lahat ng aking mga anak, may lugar para sa lahat sa Aking Puso na puno ng pag-ibig; walang sobra doon; ikaw ay lahat naka-tira sa akin.
Iniibig kita; sinabi ko ito sa inyo, at ang aking wika ay walang masamang layunin; palaging tiyak siya. Gusto kong magkaroon ng lahat kayo sa Aking Kaharian, at ang mga hindi doon lamang ay iyon na, dahil sa kanilang sariling kagustuhan subalit hindi ko, ayaw nila rito at matigas na tumanggihi.
Mga anak ko, maging masaya; nanalo ako ng labanan kontra sa Masama; natalo ni Lucifer; pumunta kayo, walang oras na para magduda; pumunta kayo, pumunta!
Iniibig kita at binabati kita, sa pangalan ng Ama, Anak, at Espiritu Santo †. Ganito man.
Ang inyong Panginoon at Diyos mo
(1) Ang Sulat ni San Pablo sa mga Romano, kabanata 11: ang natitira ng Israel, ang kanilang hinaharap na pagbabalik, at ang kanilang pagbabalik-loob.
Pinagkukunan: ➥ SrBeghe.blog